Emilka w tym tygodniu nauczyła się śpiewać dwie kolędy, piosenkę o Mikołaju, napisała i wysłała list do tegoż, ubrała przedszkolną choinkę, nauczyła się swojej roli w Jasełkach i wyleczyła ząb u dentysty. Mogę jej tylko pozazdrościć tylu sukcesów. Ja nic nie wyleczyłam, za to się rozchorowałam. Kolęd wciąż nie umiem śpiewać.
Ale, z drugiej strony, też mam się czym pochwalić. Dałam przecież radę, prawda? Im bliżej się przyglądam mijającemu tygodniowi, tym więcej znajduję rzeczy do pochwały. Tak, Olu – zrobiłaś kawał dobrej roboty, pomimo zapalenia zatok i generalnego przemęczenia.
Czasem mam wrażenie, że żyję w jednym wielkim chaosie. Czasem czuję, że w tym szaleństwie jest jakaś metoda, a moje działania przynoszą efekty, chociaż nie zawsze takie i nie zawsze tam, gdzie myślałam.
Najwięcej radości i satysfakcji przynoszą mi spotkania z ludźmi. Miałam ich w ostatnich dniach kilka. Przeprowadziłam trzy wywiady – dwa z menedżerami zespółu (Agnieszką Zientkowską i Wojciechem Małkusem), jeden z Dorotą Szóstkiewicz, dyrektor Regionalnego Centrum Likwidacji Szkód. Kiedy rozmawiam z ludźmi, którzy kochają to, co robią, mają błysk w oku i zależy im na innych ludziach – to wewnętrznie rosnę. Takich ludzi było w tym tygodniu wielu.
Chciałabym mieć więcej czasu i energii na taniec, czytanie, chciałabym mieć kiedy (i za co) zrobić doktorat. Chciałabym częściej spotykać się z przyjaciółmi. Takie myśli pojawiają mi się pod koniec roku, kiedy przymierzam się do spisania magicznej listy celów na 2012 r.
A na koniec wystąpienie posła do Europarlamentu Godfreya Blooma. To mój nowy idol i patron planu oszczędnościowego:
