Wewnętrzny głos mówi mi, żeby nie szukać uniweralnych recept, tylko słuchać głosu intuicji i robić swoje. Jeśli  to robienie wyjdzie nie tak, jak miało, to trzeba wyciągnąć wnioski i robić dalej. Czasem to samo, a czasem już coś innego. Na przykład to:

Emilka również wróciła do poświątecznej równowagi psychicznej, dzięki Bogu. Wieczorami czytamy opowiadania Jana Grabowskiego o zwierzętach. Trudno uwierzyć, że powstaly ponad 80 lat temu!

We śnie podróżowałam niewielkim busem wysoko w górach. Spoglądając w dół widziałam czubki karłowatnych sosen i wijącą się jak wąż asfaltową wąską drogę, która oplatała zbocza.

Dla Emilki mam tylko dwa nieduże upominki – książkę Jana Grabowskiego i grę edukacyjną Czu-Czu (Emilka bardzo lubi tą serię) Stwierdziłam, że nie będę stawać do rywalizacji z kochającymi ciociami i babciami w konkursie o największy prezent. Zastanawiam się, czy jak się dostaje bardzo dużo prezentów, to czy można się wciąż się nimi bardzo cieszyć?

Do Wigilii trzy dni, a w Empikach kilometrowe kolejki. Nie pamiętam czegoś takiego z poprzednich lat! Cieszy mnie, że jednak ludzie kupują książki. Jeśli już mamy coś szaleńczo konsumować, to konsumujmy literaturę.

Jutro późnym rankiem ruszamy na Wschód. Bez odbioru.

W przyszłym tygodniu wybieram się na 7 dniowy świąteczny urlop na wschód. Bezwstydnie się cieszę, że w tym roku moja rola będzie się sprowadzać do nie przeszkadzania w świątecznych przygotowaniach. No, może w weekend upieczemy z Emilką pierniki. Do tego przeczytamy odpowiedni piernikowy rozdział w „Dzieciach z Bullerbyn”. Pamiętam, że gdy byłam małą dziewczynką, zaczytywałam się w świątecznych rozdziałach tej książki. Ciekawe, czy Emilka też poczuje ich magię? Na razie kończymy przyniesioną przez Mikołaja „Witaj, Karolciu!”

W nocy śnię intensywnie. Prawdę mówiąc intensywniej, niż żyję na jawie.

Podczas wywiadu Andrzej Dadełło powiedział mi ważne zdanie. Że lepsi nie są ci, którzy nie mają żadnych trudności, tylko ci, którzy lepiej sobie radzą z trudnościami. I to mi utkwiło w pamięci.

Emilka poważnie podeszła do wizyty i zaśpiewała cztery zwrotki „Przybieżeli do Betlejem”, wyrecytowała wierszyk i wręczyła Świętemu własnoręcznie wykonany rysunek, na którym znalazł się Renifer (tyłem), sanie oraz sam Mikołaj.

I tydzień był w ogóle mało kryzysowy. Spotkanie za spotkaniem, kolejne wydanie specalne gazety, kolejne dostawy książek do czytania, plany, projekty, śmiałe wizje. Dwie sukienki oddane do pralni, ścięte włosy, monodram Emiliana Kamińskiego przy okazji jubileuszu 20-lecia PSA (Polskiego Stowarzyszenia Aktuariuszy).

Odkurzyłam znajomość z Waynem Dyerem i słucham jego wykładów nagranych na iPadzie. Dr Dyer daje mi jakiś większy dystans i przypomina, jak ważne jest, żeby się cieszyć z każdego dnia i z wszystkiego, co się wydarza. Bo, jak mawiają taoiści, każdy dzień to dobry dzień. Radość, zaangażowanie plus dystans – to moja recepta na życie. W każdym razie w tym tygodniu.

Dziś wyprawa do kina na „Artur ratuje gwiazdkę” – piękną, nowoczesną baśń, gdzie nawet Mikołaj zmaga się z przerostem technologii nad treścią. To, co ludzkie jest ważniejsze od tego, co wydajne i efektywne. O! A na wieczorny deser „Jasminum” Jana Jakuba Kolskiego oraz gorąca kąpiel z audiobookiem w tle. Jutro rodzinna wyprawa na gorącą czekoladę i, jeśli nie będzie padać, spacer na Plac Zamkowy, gdzie stoi ponoć bardzo spektakularna choinka.

Odkrywam na nowo świat audiobooków, które dają odpocząć oczom i przenoszą mnie do czasów, kiedy moja kochana babcia Emilia godzinami czytała mi książki na głos. Dzięki jej cierpliwości, świat książek poznawałam słuchając i okazuje się, że do tej pory w ten sposób przeżywam książki najgłębiej. Zapomniałam o tym na śmierć, bo przez ostatnie 20 lat nie miał kto mi czytać!

Na świecie istnieje tyle pięknych rzeczy – książki, filmy, gorąca czekolada, babcie. W życiu miałam (i mam) ogromne szczęście do babć, bo przypadły mi w udziale naprawdę wspaniałe, kochające i godne podziwu kobiety.

Ale, z drugiej strony, też mam się czym pochwalić. Dałam przecież radę, prawda? Im bliżej się przyglądam mijającemu tygodniowi, tym więcej znajduję rzeczy do pochwały. Tak, Olu – zrobiłaś kawał dobrej roboty, pomimo zapalenia zatok i generalnego przemęczenia.

Czasem mam wrażenie, że żyję w jednym wielkim chaosie. Czasem czuję, że w tym szaleństwie jest jakaś metoda, a moje działania przynoszą efekty, chociaż nie zawsze takie i nie zawsze tam, gdzie myślałam.

Najwięcej radości i satysfakcji przynoszą mi spotkania z ludźmi. Miałam ich w ostatnich dniach kilka. Przeprowadziłam trzy wywiady – dwa z menedżerami zespółu (Agnieszką Zientkowską i Wojciechem Małkusem), jeden z Dorotą Szóstkiewicz, dyrektor Regionalnego Centrum Likwidacji Szkód. Kiedy rozmawiam z ludźmi, którzy kochają to, co robią, mają błysk w oku i zależy im na innych ludziach – to wewnętrznie rosnę. Takich ludzi było w tym tygodniu wielu.

Chciałabym mieć więcej czasu i energii na taniec, czytanie, chciałabym mieć kiedy (i za co) zrobić doktorat. Chciałabym częściej spotykać się z przyjaciółmi. Takie myśli pojawiają mi się pod koniec roku, kiedy przymierzam się do spisania magicznej listy celów na 2012 r.

A na koniec wystąpienie posła do Europarlamentu Godfreya Blooma. To mój nowy idol i patron planu oszczędnościowego:

Zgodnie z obietnicą wyszperałam płytę Briana Tracy o zarządzaniu czasem i nawet ją włączyłam po uśpieniu Emilki w okolicach 21:30. Niewiele zrozumiałam, jeszcze mniej zapamiętałam. Chociaż jedna myśl mi została. Nie powinniśmy stawiać sobie celów w stylu „od dziś wprowadzę do mojego życia 24 nowe techniki zarządzania czasem”. Lepiej zacząć od jednej techniki na raz. A jak nie wyjdzie, to się nie poddawać i próbować dalej. Aż do wypracowania nawyku.

Na dobranoc prof. Grzegorz Kołodko poradzi, jak planować karierę. To pierwszy odcinek serii krótkich wystąpień na różne około biznesowe tematy. Warte obejrzenia, warte przemyślenia. Też to przemyślę, jak tylko znowu będę myśleć.