PS Nie ma jak gorąca czekolada i szarlotka na obiad.

Naprawdę jestem dumna z mojej córki. Nie tylko stała pół godziny w ulewnym deszczu, żeby kupić bilet na Warszawskie Targi Książki. Nie tylko stała kolejne czterdzieści minut w kolejce po autograf Adama Wajraka. Nie tylko uczestniczyła w bliżej nieokreślonej liczbie gier i warsztatów. Chodziła też ze mną od stoiska do stoiska, nabywając przy okazji sześć książek. Na samym końcu rozczuliła mnie zupełnie. Gdy powiedziałam jej, że nie mam już żadnych pieniędzy, bo wszystko wydałam na książki, to ona na to: “Nie martw się mamo, dołożę ci. Tylko mi pomóż w domu otworzyć świnkę skarbonkę”. Ogromnie się cieszę, że Emilka odziedziczyła naszą rodzinną pasję czytania i książkowania. Po 7 godzinach na targach, to nie ona była tą, która chciała już iść do domu. To ogromna radość i duma!

A wszystkie książki oczywiście o zwierzętach – mam córkę o sprecyzowanych zainteresowaniach.

Czy ja potrafię i chcę żyć nieco wolniej? Grunt, to nie przekraczać cienkiej granicy, za którą już nie ma się siły na radość życia i szukanie w lutowej ulewie pierwszych oznak wiosny.

Zapisałam się w marcu na warsztat tańca i masaż czekoladą.

Bilans między wielkimi projektami i małymi radościami uważam za zachowany.

Wewnętrzny głos mówi mi, żeby nie szukać uniweralnych recept, tylko słuchać głosu intuicji i robić swoje. Jeśli  to robienie wyjdzie nie tak, jak miało, to trzeba wyciągnąć wnioski i robić dalej. Czasem to samo, a czasem już coś innego. Na przykład to:

Emilka również wróciła do poświątecznej równowagi psychicznej, dzięki Bogu. Wieczorami czytamy opowiadania Jana Grabowskiego o zwierzętach. Trudno uwierzyć, że powstaly ponad 80 lat temu!

We śnie podróżowałam niewielkim busem wysoko w górach. Spoglądając w dół widziałam czubki karłowatnych sosen i wijącą się jak wąż asfaltową wąską drogę, która oplatała zbocza.

Dla Emilki mam tylko dwa nieduże upominki – książkę Jana Grabowskiego i grę edukacyjną Czu-Czu (Emilka bardzo lubi tą serię) Stwierdziłam, że nie będę stawać do rywalizacji z kochającymi ciociami i babciami w konkursie o największy prezent. Zastanawiam się, czy jak się dostaje bardzo dużo prezentów, to czy można się wciąż się nimi bardzo cieszyć?

Do Wigilii trzy dni, a w Empikach kilometrowe kolejki. Nie pamiętam czegoś takiego z poprzednich lat! Cieszy mnie, że jednak ludzie kupują książki. Jeśli już mamy coś szaleńczo konsumować, to konsumujmy literaturę.

Jutro późnym rankiem ruszamy na Wschód. Bez odbioru.

W przyszłym tygodniu wybieram się na 7 dniowy świąteczny urlop na wschód. Bezwstydnie się cieszę, że w tym roku moja rola będzie się sprowadzać do nie przeszkadzania w świątecznych przygotowaniach. No, może w weekend upieczemy z Emilką pierniki. Do tego przeczytamy odpowiedni piernikowy rozdział w “Dzieciach z Bullerbyn”. Pamiętam, że gdy byłam małą dziewczynką, zaczytywałam się w świątecznych rozdziałach tej książki. Ciekawe, czy Emilka też poczuje ich magię? Na razie kończymy przyniesioną przez Mikołaja “Witaj, Karolciu!”

W nocy śnię intensywnie. Prawdę mówiąc intensywniej, niż żyję na jawie.

Podczas wywiadu Andrzej Dadełło powiedział mi ważne zdanie. Że lepsi nie są ci, którzy nie mają żadnych trudności, tylko ci, którzy lepiej sobie radzą z trudnościami. I to mi utkwiło w pamięci.