Podlewanie

Czuję się tak, jak bym w tym tygodniu przebiegła co najmniej półmaraton. Dopiero po naprawdę męczącym tygodniu odkrywam wspaniałość piątku. I ta radosna świadomość, że jutro rano nie czekają mnie żadne telefony, maile, służbowe spotkania, negocjacje i bieg do przedszkola na godzinę 8 rano! Za to czeka gorąca kąpiel z pianą i stos rozpoczętych książek. I stos nierozpoczętych. Kawa z przyjaciółką. Niech żyją małe, ciche piątkowe radości.

Powinnam się regularniej podlewać, bo mi przysychają gałązki. A może to po prostu nadchodząca zima?

 

Potrzeba mi wzmocnienia

Długo oczekiwane warsztaty ciasteczkowe. Boże, jakie to piękne, że mogę już odstawić dziecko na zajęcia, a sama delektować się kawą i książką! Emilka jest już naprawdę duża i samodzielna. W ramach sobotniej promocji dla steranych matek na czytanie miałam dobre trzy godziny.

 

O kanibalistycznych praktykach królowej Elżbiety II i nie tylko

Ostatnie trzy dni spędziłam między innymi w Laosie, Kambodży, Tajlandii, Birmie i Chinach, a to za sprawą Tiziano Terzaniego i jego pięknej książki “Powiedział mi wróżbita”. Książka pachnąca Azją, będąca kronikarskim zapisem dogorywania starych kultur i trimfalnego pochodu plastiku i betonu. Po lekturze smutek i wstyd, ale z drugiej strony pewna ulga, że naszych autostrad nie budują wynędzniali więźniowie polityczni w kajdanach. W sumie żyjemy w nienajgorszej części świata.

 

Ze środka długiego warszawskiego weekendu

Plany na niedzielę. Wyprawa z Emilką na “Porwanie w Tiutiurlistanie” do kina Wisła. Potem jakiś dobry pizzo-makaron w zacnym żoliborskim towarzystwie. Wdychanie powietrza wilgotnego od deszczu. Nielegalne czytanie późną nocą. A w tle praca, praca, praca, praca i kawa, kawa, kawa, kawa.

Myśli mi się tańczenie i masaż Lomi Lomi Nui gdzieś w połowie miesiąca.

Cieszy zbliżająca się superwizja.

Śnią się sny.

Noszą zielone sukienki i szeleszczące kolczyki.

 

Zapiski

Po wielu miesiącach mieszkanie kupione, a raczej w trakcie kupowania. Kredyt spłacimy jako para w nobliwym wieku 62 i 71 lat…

W ramach relaksu oglądamy “07 zgłoś się”.

Ja żegluję między kartkami kolejnych książek. Chodzę na warsztaty z analizy snów. Przygotowuję swój warsztat dyplomowy.  Wlewam w siebie zbyt wiele filiżanek kawy. Jem kruche rurki z bitą śmietaną. Śnię. Mało piszę. Oglądam chmury odbijające się w kałużach.

 

Obrazki “z życia”

Z Emilką na spacerze

Przy kawie w pracy

Gdybym miała zrobić album fotograficzny zatytułowany “kim jestem” (swoją drogą ciekawy pomysł), to byłyby w nim te dwa zdjęcia.

 

Modnie

Wizyta w warszawskiej kawiarni Starbucks. “Najlepsza kawa na świecie” całkiem całkiem. Fotele ogromne, stoliki niskie. Rezultat – jak siedzę wygodnie, to rozmówca jest tak daleko, że rozmowa jest praktycznie niemożliwa bez podniesionego głosu. Być może do tego miejsca nie przychodzi się po to, żeby rozmawiać?

 

Notatki wtorkowe

 

Migawki piątkowe

 

Migawki przyjaźni