Jesienny ogród sztuk

Włóczymy się z Emilką po różnych warsztatach. Dziś na przykład “Czy można pokochać śmieci?” w Nowym Wspaniałym Swiecie. Można pokochać, słowo honoru. To, co wydaje się odpychające i niepotrzebne, może okazać się twórcze i rozwojowe.

Bez nawozu w ogrodzie najlepiej rosną chwasty!

Zauważam u siebie nauczycielsko-warsztatowe odruchy. Lubię prowadzić grupy, brakuje mi tego.

Jutro wybieram się na trzygodzinne zajęcia “Proces twórczy“, na których nie mam pojęcia co się będzie działo. I bardzo mnie to cieszy. Ostatnio lubię sama siebie zaskakiwać.

 

Potrzeba mi wzmocnienia

Długo oczekiwane warsztaty ciasteczkowe. Boże, jakie to piękne, że mogę już odstawić dziecko na zajęcia, a sama delektować się kawą i książką! Emilka jest już naprawdę duża i samodzielna. W ramach sobotniej promocji dla steranych matek na czytanie miałam dobre trzy godziny.

 

Nowe dźwięki

Moja biblioteka muzyczna powiększa się w nieoczekiwanym kierunku: o nagrania górskich strumieni, szumu oceanu, płonącego ognia, śpiewu ptaków. W głowie gonitwa pomysłów. Dużo czytam. Robię eksperymenty myślowe. Październik zapowiada się twórczo.

 

O ptaku i żółwiu czyli wszystko płynie

Poszukując inspiracji do napisania tego tekstu, postanowiłam wypróbować technikę wizualizacji. Znalazłam ją w książce Arnolda Mindella “Śnienie na jawie”. Ostatnio sumiennie testuję na samej sobie wszystkie interesujące ćwiczenia, jakie udaje mi się znaleźć. Tak więc zasiadłam w fotelu, zamknęłam oczy i czekałam na obrazy, które zgodnie z zapewnieniami Mindella miały się szybko pojawić.

 

Czemu nie

No i znalazłam zajęcia z pantomimy odbywające się w Warszawie przy Teatrze na Woli. We wtorek chcę zobaczyć, jak to wygląda. I sama się sobie dziwię! A jednocześnie nie dziwię się wcale. Nie dziwi się ta część mnie, która kupuje w Empiku farbowane piórka marabuta i włochate filcowane druciki w różnych kolorach, a potem wygina z tych drucików różne postacie. W ten sposób powstają dziwaczne nakładki na długopisy i ołówki.

Mam teraz taką filozofię, że jak chcę czegoś spróbować, to po prostu próbuję. Cokolwiek by to nie było. Podążanie za własnymi twórczymi impulsami to ekscytująca przygoda. Bo nigdy nie wiem, dokąd mnie zaprowadzą. Nie chcę być tylko biernym widzem i odbiorcą cudzej twórczości. Chcę sama coś tworzyć, nawet jeśli to będzie kanciaste i niedoskonałe. Pantomima i teatr ciała? Czemu nie.

 

Inny świat

W weekend krótki acz intensywny trening kreatywności. Odleciałam w inne światy – bajkowe, magiczne, pierwotne. Poza tym przyglądam się swoim emocjom, jak się pojawiają nie wiadomo kiedy i dlaczego, a potem rozpływają się i ustępują miejsca kolejnym emocjom. Albo ciszy.

 

Bądźmy wolni w szybkim świecie

Ostatnia niedziela miesiąca, czyli warsztaty kreatywnego pisania organizowane przez Loesje. Twórczy chaos, radosna twórczość. Pomysły idą w świat bez nazwisk i biogramów autorów. Żyją własnym życiem. Tak naprawdę nigdy nie były NASZE, po prostu objawiły się w naszych głowach i dłoniach. Skąd się wzięły? Dokąd pójdą? Nie wiem.

PS Nie wiem dlaczego, ale moja nieśmiałość zawsze mnie zaskakuje. Kurczę, przez tych dwadzieścia sześć lat chyba powinnam się przyzwyczaić? A może nieśmiałość – podobnie jak twórczość – też nie jest mną, tylko czymś co mi się PRZYTRAFIA. Albo nie przytrafia. Śni mi się.