Jesienny ogród sztuk

Włóczymy się z Emilką po różnych warsztatach. Dziś na przykład “Czy można pokochać śmieci?” w Nowym Wspaniałym Swiecie. Można pokochać, słowo honoru. To, co wydaje się odpychające i niepotrzebne, może okazać się twórcze i rozwojowe.

Bez nawozu w ogrodzie najlepiej rosną chwasty!

Zauważam u siebie nauczycielsko-warsztatowe odruchy. Lubię prowadzić grupy, brakuje mi tego.

Jutro wybieram się na trzygodzinne zajęcia “Proces twórczy“, na których nie mam pojęcia co się będzie działo. I bardzo mnie to cieszy. Ostatnio lubię sama siebie zaskakiwać.

 

Ząb zupa zębowa

Emilka ma za sobą kolejny rytuał przejścia – pierwszą wizytę u dentysty. Trzy dziury do leczenia! Sytuację ratują różowe plomby. Obserwujemy niecierpliwie pączki na drzewach. Wdychamy poranne słońce. Przestawiamy się na wiosenny czas. A ja delektuję się najnowszą książką Malcolma Gladwella (“Co widział pies“) i udaję, że nie jest mi zimno w wiosennej skórzanej kurtce. Pani w przedszkolu kazała nam przynieść wiosenny kwiatek w doniczce. Moja powieść leży nieruszona, co optymistycznie nazywam “dojrzewaniem”. Dojrzewanie brzmi lepiej niż “zaleganie”, prawda?

 

Czas pracoholiczny

Informacje o tym, że nie posiadaam życia wewnętrznego są nieco przesadzone. Ale tylko nieco. Przełom zimy i wiosny upływa mi “u pługa”. Intensywne życie zawodowe, w wolnych chwilach studia i oczywiście mamowanie. Im się robi cieplej, tym częściej wypełzamy z Emilką na świat. Byłyśmy w teatrze na “Jasiu i Małgosi”, na warsztatach muzycznych, a jutro idziemy na warsztaty teatralne. Zrobiłyśmy małe Marzanny. Lubię ten przedszkolny światek, w którym wszystko jest takie nowe i niezwykłe.

 

Z dyplomowego warsztatu

 

Jak malowanie

 

Z góry

 

Burza uczuć raz jeszcze

 

Burza emocji

 

Wulkan emocji

 

Drzewo