Ziemia powietrze

Taniec orientalny nie jest tańcem opanowującym przestrzeń. Taneczne ruchy rozchodzą się tutaj rytmicznymi falami przez ciało. To ono staje się przestrzenią taneczną – tancerka tańczy ze swoim ciałem i w swoim ciele – i na tym właśnie polega urok tańca orientalnego. Zupełnie inaczej jest w balecie klasycznym, w którym tancerka przemieszcza swoje ciało w przestrzeni poprzez skoki i obroty. Chodzi w nim o stworzenie iluzji lekkości i nieważkości. Tancerze wydają się unosić w przestrzeni. W tańcu orientalnym natomiast pozostają w kontakcie z ziemią.

(P. Coluccia, A. Paffrath, J. Putz, „Taniec brzucha. Eliksir życia z krajów Orientu”, Szeherezada, Sopot 2007, s. 10)