Ziemia powietrze

Taniec orientalny nie jest tańcem opanowującym przestrzeń. Taneczne ruchy rozchodzą się tutaj rytmicznymi falami przez ciało. To ono staje się przestrzenią taneczną – tancerka tańczy ze swoim ciałem i w swoim ciele – i na tym właśnie polega urok tańca orientalnego. Zupełnie inaczej jest w balecie klasycznym, w którym tancerka przemieszcza swoje ciało w przestrzeni poprzez skoki i obroty. Chodzi w nim o stworzenie iluzji lekkości i nieważkości. Tancerze wydają się unosić w przestrzeni. W tańcu orientalnym natomiast pozostają w kontakcie z ziemią.

(P. Coluccia, A. Paffrath, J. Putz, „Taniec brzucha. Eliksir życia z krajów Orientu”, Szeherezada, Sopot 2007, s. 10)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s